بهترین قرص برای صدا دادن زانو | دارو، مکمل ، کپسول و آمپول برای صدای تق تق زانو

صدا دادن زانو یا همان تق‌تق، خش‌خش یا کرپیتوس یکی از شایع‌ترین مشکلاتی است که افراد در طول زندگی تجربه می‌کنند. بسیاری از افراد این صدا را بدون درد می‌شنوند و نگران چیزی نیستند، اما زمانی که با درد، تورم، خشکی یا محدودیت حرکت همراه شود، نیاز به توجه پزشکی و درمان مناسب پیدا می‌کند.

در چنین شرایطی، داروها، مکمل‌ها و تزریقات داخل مفصل می‌توانند کمک کنند تا درد کاهش یابد، التهاب کمتر شود و عملکرد زانو بهبود پیدا کند. هدف این مقاله این است که بهترین گزینه‌های دارویی و مکملی برای صدای زانو را به شما معرفی کند و نشان دهد چه زمانی درمان دارویی لازم است.

با مطالعه این مقاله، شما خواهید دانست:

• کدام قرص‌ها و داروها برای کاهش التهاب و درد زانو مفید هستند.

• بهترین مکمل‌ها برای تقویت غضروف و مفصل کدامند.

• چه آمپول‌هایی در موارد شدید یا پیشرفته تجویز می‌شوند.

• روش‌های مکمل که در کنار داروها باعث کاهش صدای زانو و پیشگیری از آسیب بیشتر می‌شوند.

 

علت‌ها و علائم صدای زانو

صدای زانو یا کرپیتوس می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد، اما همه‌ی آن‌ها نیازمند دارو نیستند.

 علت‌ها

1. حباب‌های هوا در مفصل – شایع‌ترین علت، کاملاً طبیعی و بدون درد.

2. حرکت تاندون یا رباط روی استخوان – باعث صدای کلیک می‌شود، معمولاً بی‌خطر.

3. ساییدگی غضروف یا آرتروز خفیف – ممکن است همراه با درد و خشکی مفصل باشد.

4. پارگی یا آسیب منیسک – صدای زانو همراه با درد، ورم یا قفل شدن مفصل.

5. ضعف یا عدم تعادل عضلانی – عضلات ضعیف اطراف زانو فشار مفصل را افزایش می‌دهند.

 علائم

• بی‌خطر: صدای کوتاه و گهگاهی، بدون درد یا ورم، حرکت مفصل کامل و آزاد.

• هشداردهنده: درد، خشکی، تورم، محدودیت حرکت یا قفل شدن زانو.

نتیجه:
صدای زانو همیشه خطرناک نیست، اما اگر با درد یا محدودیت حرکت همراه باشد، انتخاب دارو، مکمل یا تزریق داخل مفصل ممکن است لازم شود.

 

 

بهترین قرص ها برای صدای تق تق زانو

قرص‌های ضد التهاب غیر استروئیدی برای تق تق زانو(NSAIDs)

NSAIDها اولین خط درمان برای کاهش درد و التهاب زانو هستند و معمولاً برای افرادی که صدای زانو با درد همراه است، توصیه می‌شوند. در ادامه ۶ مورد رایج همراه با جزئیات آورده شده است:

1. ایبوپروفن (Ibuprofen)

• کاربرد: کاهش درد و التهاب مفصل زانو در درد متوسط تا شدید ناشی از التهاب یا آرتروز.

• دوز رایج: ۲۰۰–۴۰۰ میلی‌گرم هر ۶–۸ ساعت، حداکثر ۱۲۰۰–۱۸۰۰ میلی‌گرم در روز.

• مزایا: اثر سریع، کاهش التهاب و درد موثر در کوتاه‌مدت.

• عوارض: تهوع، سوزش معده، سردرد، افزایش فشار خون در مصرف طولانی.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد خون (مثل وارفارین)، دیگر NSAIDها، داروهای فشار خون.

2. ناپروکسن (Naproxen)

• کاربرد: کاهش درد و التهاب مفاصل در آرتروز یا آسیب خفیف غضروفی.

• دوز رایج: ۲۵۰–۵۰۰ میلی‌گرم دو بار در روز.

• مزایا: اثر طولانی‌تر نسبت به ایبوپروفن، مناسب دردهای مزمن.

• عوارض: مشکلات گوارشی، سردرد، سرگیجه، افزایش خطر خونریزی معده در مصرف طولانی.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد، ضد فشار خون، دیگر NSAIDها، متوترکسات.

3. دیکلوفناک (Diclofenac)

• کاربرد: کاهش التهاب و درد ناشی از آرتروز یا آسیب غضروفی.

• دوز رایج: ۵۰–۷۵ میلی‌گرم دو بار در روز؛ یا ژل موضعی ۲–۳ بار در روز.

• مزایا: اثر سریع و موضعی با ژل، کاهش عوارض خوراکی.

• عوارض: مشکلات گوارشی، افزایش فشار خون، آسیب کبدی در مصرف طولانی.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد، سایر NSAIDها، داروهای فشار خون.

4. سلکوکسیب (Celecoxib)

• کاربرد: کاهش التهاب و درد در آرتروز و التهاب مزمن مفصل.

• دوز رایج: ۱۰۰–۲۰۰ میلی‌گرم روزانه یا دو بار در روز.

• مزایا: عوارض گوارشی کمتر نسبت به NSAIDهای معمولی، مناسب درد مزمن.

• عوارض: افزایش فشار خون، سردرد، تهوع، درد شکمی.

• تداخل دارویی: وارفارین، داروهای فشار خون، داروهای قلبی.

5. اتوریکوکسیب (Etoricoxib)

• کاربرد: کاهش التهاب و درد مفصل ناشی از آرتروز یا آسیب مزمن غضروف.

• دوز رایج: ۳۰–۹۰ میلی‌گرم روزانه.

• مزایا: کاهش التهاب و درد طولانی، مناسب مصرف روزانه کوتاه‌مدت.

• عوارض: مشکلات معده کمتر، سردرد، افزایش فشار خون.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد، داروهای فشار خون، سایر NSAIDها.

6. پيروكسيكام (Piroxicam)

• کاربرد: کاهش التهاب و درد مزمن زانو، مخصوصاً در آرتروز و روماتیسم.

• دوز رایج: ۲۰ میلی‌گرم روزانه.

• مزایا: اثر طولانی، کاهش دفعات مصرف روزانه.

• عوارض: تهوع، خونریزی معده، سرگیجه، حساسیت پوستی.

• تداخل دارویی: وارفارین، داروهای ضد فشار خون، سایر NSAIDها.

NSAIDها سریع‌ترین و رایج‌ترین گزینه برای کاهش درد و التهاب زانو هستند. انتخاب دارو و دوز مناسب باید تحت نظر پزشک باشد، خصوصاً برای افرادی که مشکلات معده، فشار خون یا بیماری‌های قلبی دارند.

 

مسکن‌ها (Analgesics) برای صدای زانو

مسکن‌ها معمولاً برای کاهش درد ناشی از صدای زانو کاربرد دارند، به ویژه وقتی که صدا همراه با درد خفیف تا متوسط است، اما التهاب شدید مفصل وجود ندارد. این داروها اثر ضدالتهابی قوی ندارند ولی برای تسکین فوری درد و بهبود حرکت مفصل مناسب هستند. در ادامه ۶ مسکن رایج با جزئیات آورده شده است:

1. استامینوفن (Paracetamol)

• کاربرد برای تق‌تق زانو: کاهش درد خفیف تا متوسط ناشی از حرکت یا خشکی زانو، بدون اثر ضدالتهابی.

• دوز رایج: ۵۰۰–۱۰۰۰ میلی‌گرم هر ۶–۸ ساعت، حداکثر ۴۰۰۰ میلی‌گرم در روز.

• مزایا: کمترین عارضه گوارشی، مناسب افرادی که NSAID مصرف نمی‌توانند کنند.

• عوارض: مصرف زیاد می‌تواند باعث آسیب کبدی شود.

• تداخل دارویی: داروهای کبدی، الکل، بعضی داروهای ضد تشنج و ضد انعقاد.

2. استامینوفن کافئین (Paracetamol + Caffeine)

• کاربرد برای تق‌تق زانو: تسکین درد ناشی از فعالیت روزانه و صدای زانو همراه با ناراحتی خفیف.

• دوز رایج: ۵۰۰ میلی‌گرم استامینوفن + 65 میلی‌گرم کافئین، هر ۶–۸ ساعت.

• مزایا: اثر سریع‌تر نسبت به استامینوفن ساده.

• عوارض: بی‌خوابی یا اضطراب در افراد حساس به کافئین، آسیب کبدی در مصرف طولانی.

• تداخل دارویی: داروهای ضدافسردگی، ضدانعقاد خون، سایر داروهای کافئین‌دار.

3. تریامولین (Tramadol)

• کاربرد برای تق‌تق زانو: کاهش درد متوسط تا شدید، مخصوصاً در مواقعی که صدا با ناراحتی شدید یا خشکی همراه است.

• دوز رایج: ۵۰–۱۰۰ میلی‌گرم هر ۶–۸ ساعت، حداکثر ۴۰۰ میلی‌گرم در روز.

• مزایا: اثر قوی‌تر نسبت به استامینوفن، بدون اثر مستقیم ضدالتهابی.

• عوارض: سرگیجه، تهوع، یبوست، خواب‌آلودگی.

• تداخل دارویی: داروهای ضدافسردگی، آرام‌بخش‌ها، الکل، داروهای ضد تشنج.

4. کدئین + استامینوفن (Codeine + Paracetamol)

• کاربرد برای تق‌تق زانو: کاهش درد ناشی از ساییدگی غضروف یا التهاب خفیف مفصل همراه با صدای زانو.

• دوز رایج: ۳۰–۶۰ میلی‌گرم کدئین همراه با ۵۰۰ میلی‌گرم استامینوفن هر ۶ ساعت.

• مزایا: اثر قوی‌تر از استامینوفن تنها، مناسب درد متوسط.

• عوارض: خواب‌آلودگی، یبوست، وابستگی در مصرف طولانی.

• تداخل دارویی: آرام‌بخش‌ها، داروهای ضدافسردگی، الکل، سایر مواد مخدر.

5. ناپروکسن ساده (Naproxen) به عنوان مسکن سبک

• کاربرد برای تق‌تق زانو: کاهش درد خفیف ناشی از حرکت مفصل یا صدای زانو بدون التهاب شدید.

• دوز رایج: ۲۵۰ میلی‌گرم هر ۸–۱۲ ساعت.

• مزایا: کاهش درد طولانی‌تر نسبت به ایبوپروفن کوتاه‌اثر.

• عوارض: مشکلات معده، سردرد، افزایش فشار خون.

• تداخل دارویی: داروهای ضدانعقاد، داروهای فشار خون، سایر NSAIDها.

6. آسپرین (Aspirin)

• کاربرد برای تق‌تق زانو: کاهش درد خفیف و ضدالتهاب سبک، مخصوصاً در افرادی که التهاب کم دارند.

• دوز رایج: ۳۲۵–۶۵۰ میلی‌گرم هر ۶–۸ ساعت.

• مزایا: اثر ضدالتهاب و ضد درد همزمان، مناسب برای افراد سالم.

• عوارض: خونریزی معده، زخم معده، حساسیت پوستی.

• تداخل دارویی: داروهای ضدانعقاد، سایر NSAIDها، داروهای فشار خون، الکل.

 

 

قرص‌های کورتونی خوراکی (Corticosteroids) برای صدای زانو

کورتون‌های خوراکی معمولاً زمانی توصیه می‌شوند که صدای زانو با التهاب شدید، ورم و درد مزمن همراه باشد. این داروها با کاهش سریع التهاب، درد را تسکین می‌دهند و عملکرد مفصل را بهبود می‌بخشند. در ادامه ۶ قرص رایج با جزئیات آورده شده است:

1. پردنیزون (Prednisone)

• کاربرد برای صدای زانو: کاهش التهاب مفصل ناشی از آرتروز فعال یا بورسیت همراه با درد و خشکی زانو.

• دوز رایج: ۵–۲۰ میلی‌گرم روزانه، با توجه به شدت التهاب.

• مزایا: اثر سریع و قوی ضدالتهاب، کاهش درد و ورم در کوتاه‌مدت.

• عوارض: افزایش فشار خون، مشکلات معده، افزایش قند خون، نوسانات خلقی، پوکی استخوان در مصرف طولانی.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد، داروهای دیابت، NSAIDها، واکسن‌های زنده.

2. متیل‌پردنیزولون (Methylprednisolone)

• کاربرد: کاهش التهاب و درد شدید مفصل زانو، مخصوصاً در دوره‌های حاد آرتروز یا بورسیت.

• دوز رایج: ۴–۸ میلی‌گرم روزانه، با کاهش تدریجی دوز در چند هفته.

• مزایا: اثر سریع‌تر از پردنیزون خوراکی، مناسب دوره کوتاه درمان.

• عوارض: افزایش فشار خون، افزایش قند خون، نوسانات خلقی، اختلال خواب.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد، NSAIDها، داروهای دیابت، واکسن‌ها.

3. هیدروکورتیزون (Hydrocortisone)

• کاربرد: کاهش التهاب متوسط تا شدید مفصل، اغلب برای بیماران با آرتریت یا بورسیت فعال.

• دوز رایج: ۲۰–۳۰ میلی‌گرم روزانه، به تدریج کاهش می‌یابد.

• مزایا: ضدالتهاب قابل اعتماد، کاهش سریع درد.

• عوارض: مشکلات گوارشی، افزایش قند خون، افزایش فشار خون، ضعف عضلانی طولانی‌مدت.

• تداخل دارویی: داروهای ضدانعقاد، NSAIDها، داروهای فشار خون.

4. دگزامتازون (Dexamethasone)

• کاربرد: التهاب شدید و درد مفصل، مخصوصاً در آرتروز حاد یا التهاب مفصل پس از آسیب.

• دوز رایج: ۰.۵–۴ میلی‌گرم روزانه، بر اساس شدت التهاب.

• مزایا: اثر بسیار قوی ضدالتهاب، کاهش سریع درد و ورم.

• عوارض: افزایش فشار خون، اختلال خواب، تغییر وزن، ضعف عضلانی، نوسانات خلقی.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد، داروهای فشار خون، NSAIDها.

5. بتامتازون (Betamethasone)

• کاربرد: کاهش التهاب شدید مفصل زانو ناشی از آرتروز یا بورسیت فعال.

• دوز رایج: ۰.۶–۱.۵ میلی‌گرم روزانه یا طبق نظر پزشک.

• مزایا: اثر ضدالتهاب قوی و سریع، کاهش درد.

• عوارض: افزایش فشار خون، مشکلات گوارشی، پوکی استخوان در مصرف طولانی.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد، NSAIDها، داروهای دیابت.

6. تریامسینولون خوراکی (Triamcinolone)

• کاربرد: التهاب متوسط تا شدید زانو همراه با درد یا ورم.

• دوز رایج: ۴–۸ میلی‌گرم روزانه، با کاهش تدریجی در چند هفته.

• مزایا: اثر طولانی‌تر نسبت به بعضی کورتون‌ها، کاهش درد و التهاب.

• عوارض: افزایش فشار خون، افزایش قند خون، اختلال خواب، نوسانات خلقی.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد، NSAIDها، داروهای فشار خون.

 

داروهای ضد درد عصبی برای صدای زانو

این داروها معمولاً زمانی استفاده می‌شوند که صدای زانو همراه با درد عصبی، تیرکشنده یا حساسیت بیش از حد مفصل باشد. معمولاً در مواردی که التهاب همراه با تحریک عصب وجود دارد، یا در بیماری‌های مزمن مفصلی و آرتروز پیشرفته مفید هستند. در ادامه 5 داروی رایج همراه با جزئیات آورده شده است:

1. گاباپنتین (Gabapentin)

• کاربرد برای صدای زانو: کاهش درد عصبی و تیرکشنده اطراف مفصل، مخصوصاً در آرتروز یا آسیب عصبی زانو.

• دوز رایج: ۳۰۰–۹۰۰ میلی‌گرم در روز، تقسیم‌شده در ۲–۳ نوبت؛ شروع با دوز کم و افزایش تدریجی.

• مزایا: تسکین درد مزمن و عصبی، کاهش احساس تیر کشیدن و سوزش.

• عوارض: خواب‌آلودگی، سرگیجه، ضعف عضلانی، تورم دست و پا.

• تداخل دارویی: داروهای آرام‌بخش، الکل، برخی داروهای ضد صرع و آرام‌بخش مرکزی.

2. پرگابالین (Pregabalin)

• کاربرد: درد عصبی و تیرکشنده زانو، کاهش حساسیت بیش از حد مفصل.

• دوز رایج: ۱۵۰–۳۰۰ میلی‌گرم در روز، تقسیم در ۲ نوبت؛ می‌تواند تا ۶۰۰ میلی‌گرم افزایش یابد.

• مزایا: اثر سریع‌تر و قوی‌تر نسبت به گاباپنتین، تسکین درد مزمن.

• عوارض: خواب‌آلودگی، سرگیجه، افزایش وزن، تاری دید.

• تداخل دارویی: آرام‌بخش‌ها، الکل، داروهای ضدافسردگی و ضد صرع.

3. دولوکستین (Duloxetine)

• کاربرد: درد مزمن زانو ناشی از آرتروز یا التهاب عصبی.

• دوز رایج: ۳۰–۶۰ میلی‌گرم روزانه.

• مزایا: کاهش درد عصبی و بهبود کیفیت خواب در افراد با درد مزمن.

• عوارض: تهوع، خشکی دهان، خواب‌آلودگی، افزایش فشار خون.

• تداخل دارویی: داروهای ضدافسردگی، مهارکننده MAO، داروهای فشار خون.

4. آمیتریپتیلین (Amitriptyline)

• کاربرد: کاهش درد عصبی، مخصوصاً وقتی صدای زانو با درد شبانه همراه است.

• دوز رایج: ۱۰–۲۵ میلی‌گرم قبل از خواب، بسته به شدت درد.

• مزایا: تسکین درد شبانه و بهبود خواب.

• عوارض: خواب‌آلودگی، خشکی دهان، یبوست، افزایش وزن.

• تداخل دارویی: داروهای ضدافسردگی دیگر، الکل، داروهای قلبی.

5. وِنلافاکسین (Venlafaxine)

• کاربرد: کاهش درد عصبی ناشی از آرتروز و التهاب مزمن مفصل.

• دوز رایج: ۷۵–۱۵۰ میلی‌گرم روزانه، با افزایش تدریجی.

• مزایا: اثر دوگانه ضد درد و ضد افسردگی برای کسانی که درد موجب اضطراب یا افسردگی شده است.

• عوارض: تهوع، بی‌خوابی، افزایش فشار خون، سرگیجه.

• تداخل دارویی: داروهای ضدافسردگی، مهارکننده MAO، داروهای قلبی.

 

بهترین مکمل‌ها برای صدای داخل زانو

مکمل‌ها می‌توانند به تقویت غضروف، کاهش التهاب و کاهش درد زانو کمک کنند. این مکمل‌ها برای افرادی که صدای زانو همراه با ساییدگی غضروف، آرتروز خفیف یا درد مزمن دارند بسیار مفیدند.

4.1 گلوکوزامین (Glucosamine)

• کاربرد برای صدای زانو: کمک به بازسازی و حفظ غضروف مفصل، کاهش خشکی و صدا هنگام حرکت.

• دوز رایج: ۱۵۰۰ میلی‌گرم در روز، معمولاً به صورت تقسیم شده.

• مزایا: کاهش درد و صدا، پیشگیری از تخریب بیشتر غضروف، بهبود حرکت مفصل.

• عوارض: تهوع، درد شکم، اسهال یا یبوست خفیف.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد خون، بعضی داروهای دیابت.

4.2 کندرویتین (Chondroitin)

• کاربرد: حفظ و تقویت غضروف، کاهش ساییدگی و صداهای ناشی از مفصل.

• دوز رایج: ۱۲۰۰ میلی‌گرم در روز، معمولاً تقسیم در ۲–۳ نوبت.

• مزایا: بهبود انعطاف مفصل، کاهش خشکی صبحگاهی و صدا.

• عوارض: مشکلات گوارشی خفیف، حساسیت‌های پوستی نادر.

• تداخل دارویی: داروهای ضد انعقاد، آسپرین.

4.3 MSM (Methylsulfonylmethane)

• کاربرد: کاهش التهاب و درد، کمک به کاهش صداهای مفصل ناشی از ساییدگی غضروف.

• دوز رایج: ۱–۳ گرم روزانه.

• مزایا: افزایش انعطاف و حرکت مفصل، کاهش درد مزمن.

• عوارض: نفخ، اسهال، سردرد خفیف.

• تداخل دارویی: معمولاً تداخل خاصی ندارد، اما در مصرف طولانی با داروهای ضدانعقاد باید مشورت کرد.

4.4 اسید هیالورونیک خوراکی (Hyaluronic Acid)

• کاربرد: افزایش روان‌کاری مفصل، کاهش خشکی و صدای تق‌تق زانو.

• دوز رایج: ۲۰–۴۰ میلی‌گرم روزانه.

• مزایا: کاهش صدا و خشکی، تسهیل حرکت مفصل.

• عوارض: معده درد خفیف، تهوع نادر.

• تداخل دارویی: تداخل قابل توجهی ندارد، اما با داروهای ضدانعقاد باید با پزشک مشورت شود.

4.5 ویتامین D

• کاربرد: تقویت استخوان‌ها و حمایت از مفصل زانو، کاهش خطر آرتروز و ساییدگی غضروف.

• دوز رایج: ۸۰۰–۲۰۰۰ واحد بین‌المللی روزانه، بسته به سطح خون.

• مزایا: تقویت استخوان و غضروف، کاهش صدا ناشی از ضعف ساختار مفصل.

• عوارض: مصرف زیاد می‌تواند باعث افزایش کلسیم خون شود.

• تداخل دارویی: داروهای قلبی، داروهای مدر، مکمل‌های کلسیم.

4.6 امگا ۳ (EPA/DHA)

• کاربرد: کاهش التهاب مفصل و درد ناشی از آرتروز، کاهش صداهای مفصل.

• دوز رایج: ۱–۳ گرم روزانه از روغن ماهی یا مکمل امگا ۳.

• مزایا: اثر ضدالتهاب، بهبود حرکت مفصل، کاهش درد و صدا.

• عوارض: طعم ماهی، تهوع خفیف، خونریزی نادر در مصرف طولانی.

• تداخل دارویی: داروهای ضدانعقاد، آسپرین.

4.7 ترکیب گلوکوزامین + کندرویتین + MSM

• کاربرد: کاهش التهاب، تقویت غضروف، کاهش صدای زانو و درد مزمن.

• دوز رایج: بسته‌های ترکیبی روزانه مطابق دستور محصول.

• مزایا: ترکیب کامل برای مفصل، اثر همزمان ضدالتهاب و تقویت غضروف.

• عوارض: مشکلات گوارشی خفیف، نفخ، حساسیت نادر.

• تداخل دارویی: همان تداخل‌های جداگانه هر مکمل، به ویژه داروهای ضدانعقاد.

4.8 نکات تکمیلی در استفاده از مکمل‌ها

1. مدت مصرف: حداقل ۶–۸ هفته برای مشاهده اثر واقعی.

2. ترکیب با ورزش سبک و زانوبند: اثر مکمل‌ها به مراتب بیشتر می‌شود.

3. مشورت با پزشک: به خصوص در افرادی که داروهای ضدانعقاد، فشار خون یا دیابت مصرف می‌کنند.

مکمل‌ها برای تقویت غضروف، کاهش التهاب و صدای زانو بسیار مفیدند و می‌توانند به کاهش نیاز به داروهای قوی‌تر کمک کنند. گلوکوزامین، کندرویتین، MSM و هیالورونیک اسید پرکاربردترین گزینه‌ها هستند و در ترکیب اثر طولانی‌مدت و بهبود کیفیت حرکت مفصل را ایجاد می‌کنند.

 

 

تزریقات و آمپول‌های داخل مفصل برای صدای زانو

تزریقات داخل مفصل زمانی توصیه می‌شوند که صدای زانو همراه با التهاب شدید، درد مزمن، خشکی و محدودیت حرکت باشد و درمان‌های خوراکی یا مکمل‌ها کافی نباشند. این روش‌ها اثر سریع‌تر و موضعی دارند و معمولاً زیر نظر پزشک متخصص ارتوپدی انجام می‌شوند.

5.1 کورتیکواستروئیدها (Corticosteroids)

1. متیل‌پردنیزولون داخل مفصل (Methylprednisolone)

• کاربرد: کاهش التهاب شدید و درد زانو در آرتروز یا بورسیت فعال.

• دوز رایج: ۲۰–۴۰ میلی‌گرم در مفصل، تزریق یک‌باره با تکرار هر ۳–۴ ماه در صورت نیاز.

• مزایا: اثر سریع ضدالتهاب و کاهش درد، بازگرداندن دامنه حرکتی مفصل.

• عوارض: درد موضعی کوتاه‌مدت، تورم، تغییر رنگ پوست، در صورت مصرف طولانی ممکن است تخریب مفصل اتفاق بیفتد.

• تداخل دارویی: داروهای ضدانعقاد، NSAIDهای خوراکی، داروهای دیابت.

2. بتامتازون داخل مفصل (Betamethasone)

• کاربرد: کاهش التهاب شدید و تسکین فوری درد زانو.

• دوز رایج: ۶–۹ میلی‌گرم در مفصل، یک تزریق کافی است.

• مزایا: اثر سریع، مناسب التهاب فعال یا درد شدید.

• عوارض: التهاب موضعی، ضعف عضلات، پوکی استخوان در مصرف طولانی.

• تداخل دارویی: NSAIDها، داروهای ضدانعقاد، داروهای فشار خون.

3. تریامسینولون داخل مفصل (Triamcinolone)

• کاربرد: کاهش درد و ورم ناشی از آرتروز یا التهاب مفصل.

• دوز رایج: ۱۰–۲۰ میلی‌گرم در مفصل، بسته به شدت التهاب.

• مزایا: اثر طولانی‌تر نسبت به بعضی کورتون‌ها، کاهش درد چند هفته‌ای.

• عوارض: تورم، درد موضعی، در مصرف مکرر تخریب غضروف ممکن است.

• تداخل دارویی: NSAIDها، داروهای ضدانعقاد، داروهای فشار خون.

5.2 اسید هیالورونیک (Hyaluronic Acid)

4. هیالورونیک اسید داخل مفصل

• کاربرد: روان‌سازی مفصل، کاهش خشکی و صدا، تسکین درد ناشی از ساییدگی غضروف.

• دوز رایج: ۲۰–۲۵ میلی‌گرم در مفصل، معمولاً یک تزریق هفتگی به مدت ۳–۵ هفته.

• مزایا: کاهش صدا، افزایش حرکت مفصل، پیشگیری از تخریب غضروف.

• عوارض: درد موضعی، تورم کوتاه‌مدت، قرمزی.

• تداخل دارویی: تداخل قابل توجه ندارد، اما داروهای ضدانعقاد با احتیاط استفاده شوند.

5.3 PRP (پلاسمای غنی از پلاکت)

5. PRP تزریقی

• کاربرد: تحریک ترمیم غضروف و کاهش التهاب در موارد آرتروز یا آسیب مفصل.

• دوز رایج: تزریق ۳–۵ میلی‌لیتر پلاسمای خود فرد، معمولاً ۳ جلسه با فاصله ۴–۶ هفته.

• مزایا: روش طبیعی با سلول‌های خود فرد، کاهش صدا و درد طولانی‌مدت، بهبود انعطاف مفصل.

• عوارض: درد کوتاه‌مدت محل تزریق، تورم، کبودی.

• تداخل دارویی: خون‌ریزی در مصرف داروهای ضدانعقاد باید کنترل شود.

5.4 اوزون‌تراپی (Ozone Injection)

6. اوزون داخل مفصل

• کاربرد: کاهش التهاب و درد، تحریک ترمیم غضروف.

• دوز رایج: ۵–۱۰ میلی‌لیتر اوزون با غلظت مناسب، ۲–۳ جلسه با فاصله ۷–۱۰ روز.

• مزایا: کاهش التهاب، تسکین سریع درد، کمک به بهبود عملکرد مفصل.

• عوارض: درد موضعی کوتاه‌مدت، تورم، کبودی نادر.

• تداخل دارویی: داروهای ضدانعقاد، داروهای فشار خون با احتیاط مصرف شوند.

 

نکات تکمیلی و پیشگیری در کنار دارو و تزریقات

حتی وقتی از قرص‌ها، مکمل‌ها یا تزریقات داخل مفصل استفاده می‌کنید، رعایت چند نکته ساده می‌تواند اثر درمانی را بیشتر کند و از مشکلات آینده جلوگیری نماید:

 1. ورزش سبک و تقویت عضلات

• تقویت چهارسر ران، همسترینگ و باسن باعث پشتیبانی بهتر مفصل زانو می‌شود.

• تمرینات سبک مانند پل (Bridge)، بالا آوردن پا در حالت صاف و دوچرخه ثابت سبک بسیار مؤثرند.

• ورزش منظم حتی در کنار دارو باعث کاهش صدای زانو و بهبود حرکت مفصل می‌شود.

 2. استفاده از ابزار حمایتی

• زانوبند طبی فشار روی مفصل را کاهش می‌دهد و حرکت روان‌تری ایجاد می‌کند.

• زانوبند زاپیامکس علاوه بر حمایت مکانیکی،مانند کمربند پلاتینر با گرما و مغناطیس به کاهش التهاب و افزایش گردش خون کمک می‌کند.

• کفش مناسب و کفی طبی برای توزیع فشار مفصل ضروری است.

 3. تغییر سبک زندگی

• کاهش وزن اضافه → کاهش فشار روی زانو و صدای تق‌تق.

• پرهیز از حرکات پر فشار مثل پرش و اسکوات عمیق.

• رعایت وضعیت درست هنگام بلند کردن اجسام و نشستن طولانی.

 4. تغذیه و مکمل‌ها

• مصرف مکمل‌هایی مثل گلوکوزامین، کندرویتین، MSM و هیالورونیک اسید همراه با ویتامین D و امگا ۳ باعث بهبود غضروف و کاهش التهاب می‌شود.

• غذاهای ضدالتهاب (سبزیجات تازه، ماهی‌های چرب، زردچوبه) اثر دارو را تقویت می‌کنند.

 5. رعایت زمان و دوز داروها

• مصرف دقیق قرص‌ها و مکمل‌ها طبق دستور پزشک مهم است.

• تزریقات داخل مفصل نیز باید با فاصله مناسب و تحت نظر پزشک انجام شوند تا اثرگذاری و ایمنی حفظ شود.

 6. نظارت و پیگیری پزشکی

• مراجعه منظم به پزشک برای کنترل پیشرفت درمان، بررسی عوارض و تنظیم دوز داروها ضروری است.

• اگر صدای زانو با درد شدید، تورم مداوم یا قفل شدن مفصل همراه شد، مراجعه فوری لازم است.

7. جمع‌بندی نهایی

صدای زانو یا تق‌تق زانو ممکن است ناشی از عوامل طبیعی یا آسیب‌های مفصلی باشد. بیشتر صداها بی‌خطرند، اما وقتی همراه با درد، التهاب یا محدودیت حرکت باشند، نیاز به درمان دارند.

برای کنترل و درمان صدای زانو:

• قرص‌ها و مسکن‌ها: NSAIDها، مسکن‌ها و کورتون خوراکی برای کاهش التهاب و درد.

• داروهای ضد درد عصبی: گاباپنتین، پرگابالین و داروهای مشابه برای درد تیرکشنده و عصبی.

• مکمل‌ها: گلوکوزامین، کندرویتین، MSM، هیالورونیک اسید، ویتامین D و امگا ۳ برای تقویت غضروف و کاهش صدا.

• تزریقات و آمپول‌ها: کورتون، هیالورونیک اسید، PRP و اوزون‌تراپی برای التهاب شدید و درد مزمن.

در کنار درمان دارویی:

• ورزش سبک، استفاده از زانوبند حمایتی (مثل زاپیامکس)، کفش مناسب و سبک زندگی سالم اثر درمانی را بیشتر می‌کند و از بروز آسیب‌های آینده جلوگیری می‌کند.

صدای زانو همیشه خطرناک نیست، اما تشخیص درست علت و انتخاب درمان مناسب با راهنمایی پزشک متخصص، کلید کاهش درد، صدای مفصل و پیشگیری از تخریب غضروف است.