کشیدگی رباط زانو | علت‌ها، علائم و روش‌های درمان خانگی تا جراحی

کشیدگی رباط زانو چیست و چرا اهمیت دارد؟

کشیدگی رباط زانو یکی از شایع‌ترین آسیب‌های مفصلی است که هم در ورزشکاران حرفه‌ای و هم در افراد عادی (مثلاً هنگام بالا و پایین رفتن از پله یا حتی پیچ خوردن ساده زانو) دیده می‌شود.
این آسیب زمانی رخ می‌دهد که رباط‌های زانو – که وظیفه اصلی‌شان ایجاد ثبات و جلوگیری از حرکات غیرطبیعی مفصل است – تحت فشار بیش از حد قرار بگیرند و فیبرهایشان کشیده یا پاره شوند.

رباط‌های زانو مانند تسمه‌های محکم عمل می‌کنند و اجازه نمی‌دهند استخوان‌های ران و ساق پا بیش از حد جابجا شوند. به همین دلیل، هر آسیبی به این ساختارها، به‌طور مستقیم بر ثبات مفصل زانو، توانایی راه‌رفتن و حتی کیفیت زندگی روزمره فرد اثر می‌گذارد.

اهمیت توجه به کشیدگی رباط زانو در این است که:

• اگر به موقع درمان نشود، می‌تواند منجر به ناپایداری مزمن زانو شود.

• احتمال بروز آسیب‌های ثانویه مانند پارگی منیسک یا ساییدگی غضروف (آرتروز زانو) را بالا می‌برد.

• در موارد شدید، ممکن است نیاز به جراحی بازسازی رباط وجود داشته باشد.

به همین دلیل، شناخت درست این آسیب، علائم هشداردهنده و راهکارهای درمانی (از استراحت ساده تا توانبخشی و جراحی) اهمیت زیادی دارد. پیشنهادی : فیزیوتراپی زانو چیست؟

آشنایی با رباط‌های اصلی زانو و نقش آن‌ها

زانو چهار رباط اصلی دارد که هر کدام وظیفه خاصی در ایجاد پایداری و کنترل حرکات مفصل ایفا می‌کنند. آسیب هر یک از این رباط‌ها، الگوی متفاوتی از درد، تورم و ناپایداری ایجاد می‌کند.

۱. رباط صلیبی قدامی (ACL)

• محل قرارگیری: وسط زانو، بین استخوان ران و ساق.

• وظیفه: جلوگیری از جلو آمدن بیش از حد ساق پا و کنترل حرکات چرخشی زانو.

• آسیب شایع: هنگام تغییر جهت سریع، توقف ناگهانی یا فرود نادرست پس از پرش.

• علائم: صدای «پاپ»، تورم سریع، ناپایداری و خالی کردن زانو.

۲. رباط صلیبی خلفی (PCL)

• محل: پشت زانو.

• وظیفه: جلوگیری از عقب رفتن بیش از حد ساق پا.

• آسیب شایع: برخورد مستقیم به جلوی ساق (مثل تصادف یا ضربه ورزشی).

• علائم: درد عمقی در پشت زانو، تورم و ضعف در تحمل وزن.

۳. رباط جانبی داخلی (MCL)

• محل: بخش داخلی زانو.

• وظیفه: جلوگیری از حرکت بیش از حد زانو به سمت داخل.

• آسیب شایع: ضربه به بیرون زانو (مثلاً در فوتبال).

• علائم: درد در قسمت داخلی زانو، تورم و حساسیت به لمس.

۴. رباط جانبی خارجی (LCL)

• محل: بخش بیرونی زانو.

• وظیفه: جلوگیری از حرکت بیش از حد زانو به سمت خارج.

• آسیب شایع: ضربه به داخل زانو یا پیچش ناگهانی.

• علائم: درد در قسمت خارجی زانو، بی‌ثباتی جانبی.

نتیجه‌گیری: دانستن نقش هر رباط به پزشک کمک می‌کند تا بر اساس نوع درد، محل آسیب و تست‌های معاینه، تشخیص دقیق‌تری داشته باشد.

 

 

تفاوت کشیدگی و پارگی رباط زانو + درجه‌بندی آسیب‌ها

همیشه وقتی صحبت از آسیب رباط زانو می‌شود، بیماران نمی‌دانند فرق کشیدگی (Sprain) با پارگی (Tear) چیست. این دو حالت در شدت آسیب متفاوت‌اند و نتیجه درمان و طول دوره نقاهت هم بر اساس شدت آسیب تغییر می‌کند.

 تفاوت کشیدگی و پارگی رباط

• کشیدگی رباط (Sprain):
  یعنی فیبرهای رباط تحت فشار قرار گرفته و دچار کشش یا آسیب سطحی شده‌اند. ساختار رباط هنوز سالم است و مفصل بی‌ثباتی شدیدی ندارد.

• پارگی رباط (Tear):
  یعنی بخشی از فیبرهای رباط یا کل آن پاره شده است. در پارگی‌های کامل، مفصل بی‌ثبات شده و بیمار برای حرکت دچار مشکل جدی می‌شود.

 درجه‌بندی شدت آسیب رباط‌ها

پزشکان برای ساده‌سازی، کشیدگی یا پارگی رباط را به سه درجه اصلی تقسیم می‌کنند:

نکته مهم: در ورزشکاران حرفه‌ای، پارگی‌های کامل (خصوصاً ACL) تقریباً همیشه نیاز به جراحی بازسازی دارند، در حالی که کشیدگی‌های خفیف با فیزیوتراپی و زانوبند طبی کنترل می‌شوند.

 علائم کشیدگی رباط زانو

شناخت علائم کشیدگی یا پارگی رباط بسیار مهم است، چون با سایر آسیب‌های زانو (مثل منیسک یا شکستگی ریز) ممکن است اشتباه گرفته شود.

 علائم عمومی کشیدگی رباط زانو

• درد ناگهانی در زمان آسیب: معمولاً هنگام چرخش، توقف ناگهانی یا برخورد.

• تورم (Swelling): تورم سریع در ۲۴ ساعت اول، خصوصاً در آسیب‌های ACL.

• قرمزی یا گرمی موضع: به دلیل التهاب.

• محدودیت حرکتی: خم یا باز کردن زانو با سختی همراه است.

• احساس ناپایداری: بیمار حس می‌کند زانویش “خالی می‌کند”.

• کبودی اطراف زانو: در پارگی‌های متوسط و شدید دیده می‌شود.

• صدای “پاپ” یا “ترق” هنگام آسیب: علامت شایع پارگی ACL.

 علائم اختصاصی بر اساس رباط آسیب‌دیده

• آسیب ACL: ناپایداری شدید هنگام دویدن یا تغییر جهت.

• آسیب PCL: درد عمقی پشت زانو + مشکل در عقب رفتن ساق.

• آسیب MCL: درد در قسمت داخلی زانو + حساسیت به لمس.

• آسیب LCL: درد در قسمت خارجی زانو + ضعف در حرکات جانبی.

 علائم هشداردهنده (نیاز فوری به پزشک)

• ناتوانی در ایستادن یا راه‌رفتن روی پای آسیب‌دیده.

• تورم شدید و ناگهانی زانو.

• خالی کردن مکرر زانو.

• همراهی با تب یا گرمی بیش از حد (نشانه التهاب یا عفونت).

نتیجه: علائم کشیدگی رباط زانو می‌توانند از یک درد خفیف تا ناپایداری کامل مفصل متغیر باشند. توجه به شدت علائم به پزشک کمک می‌کند تا مشخص کند آیا درمان غیرجراحی کافی است یا نیاز به جراحی وجود دارد. همچنین میتوانید جهت مطالعه ی مقاله ی مربوط به پوکی استخوان روی کلمه ی لینک شده کلیک نمایید.

 

علت‌ها و عوامل خطر کشیدگی رباط زانو

کشیدگی یا پارگی رباط زانو معمولاً به‌دلیل فشار بیش از حد یا حرکت غیرطبیعی مفصل ایجاد می‌شود. این آسیب‌ها در همه افراد ممکن است رخ دهند، اما برخی شرایط خطر آن را چند برابر می‌کنند.

 علل شایع کشیدگی رباط

1. حرکات ورزشی پر فشار:

   • تغییر جهت ناگهانی (مانند فوتبال یا بسکتبال).

   • توقف یا شروع ناگهانی حرکت.

   • فرود نادرست پس از پرش.

   • ورزش های مضر برای زانو

2. ضربه مستقیم به زانو:

   • در ورزش‌های تماسی (فوتبال، راگبی).

   • تصادفات رانندگی یا سقوط.

3. چرخش غیرطبیعی زانو:

   • هنگام ایستادن یا دویدن اگر پا ثابت بماند اما بدن بچرخد.

4. ضعف عضلات اطراف زانو:

   • ضعف همسترینگ و چهارسر ران باعث می‌شود فشار بیشتری روی رباط‌ها وارد شود.

5. فرسودگی یا آسیب‌های قبلی:

   • رباطی که قبلاً کشیده یا پاره شده، در برابر آسیب جدید بسیار آسیب‌پذیرتر است.

 عوامل خطرساز

• سن: نوجوانان و جوانان ورزشکار و همچنین سالمندان (به دلیل ضعف عضلات و کاهش انعطاف).

• جنسیت: مطالعات نشان داده‌اند که پارگی ACL در زنان ورزشکار بیشتر از مردان اتفاق می‌افتد (به‌علت تفاوت‌های هورمونی و آناتومیکی).

• کفش و تجهیزات نامناسب: کفش‌های ورزشی بدون حمایت کافی یا زمین‌های لغزنده.

• عدم آمادگی جسمانی: گرم نکردن قبل از ورزش یا تمرین بیش از حد.

• اضافه‌وزن: فشار بیشتری بر مفاصل و رباط‌ها وارد می‌کند.

نتیجه: کشیدگی رباط زانو بیشتر در اثر حرکات ناگهانی ورزشی یا ضربه مستقیم ایجاد می‌شود. اما عوامل خطر مثل ضعف عضلات، اضافه‌وزن و عدم استفاده از تجهیزات مناسب، احتمال آسیب را چند برابر می‌کنند.

روش‌های تشخیص کشیدگی رباط زانو

تشخیص دقیق کشیدگی یا پارگی رباط اهمیت زیادی دارد؛ چون درمان آن بر اساس شدت آسیب و رباط درگیر کاملاً متفاوت است. پزشک برای این کار از ترکیب معاینه بالینی و آزمایش‌های تصویربرداری استفاده می‌کند.

 ۱. گرفتن شرح حال دقیق

• زمان و نحوه وقوع آسیب (مثلاً هنگام دویدن، پرش یا برخورد).

• شنیدن صدای “پاپ” یا صدای تق تق زانو یا حس خالی کردن زانو.

• علائم همراه (تورم سریع، کبودی، ناتوانی در راه رفتن).

• سابقه آسیب‌های قبلی زانو یا بیماری‌های مفصلی.

 ۲. معاینه فیزیکی توسط پزشک

• بررسی دامنه حرکتی: محدودیت در خم یا باز کردن زانو.

• تست های تشخیص پارگی مینیسک و تست‌های ثبات مفصل:

  • تست لاچمن (Lachman Test) → برای تشخیص آسیب ACL.

  • تست کشوی قدامی و خلفی → برای بررسی ACL و PCL.

  • تست استرس داخلی/خارجی → برای بررسی MCL و LCL.

• لمس و مشاهده: بررسی حساسیت به لمس، تورم، گرمی و کبودی اطراف زانو.

 ۳. تصویربرداری

• X-Ray (رادیوگرافی): برای رد شکستگی‌های همراه.

• MRI: بهترین روش برای تشخیص کشیدگی یا پارگی رباط، منیسک و بافت نرم اطراف زانو.

• سونوگرافی: در برخی موارد برای بررسی سریع تورم و خونریزی مفصلی.

 ۴. آزمایش‌های تکمیلی (در موارد خاص)

• آرتروسکوپی تشخیصی: در شرایط پیچیده برای مشاهده مستقیم داخل مفصل. (آرتروسکوپی زانو چیست؟)

• Aspiration (تخلیه مایع مفصلی): در صورت تجمع مایع یا خون برای بررسی دقیق‌تر.

نتیجه: پزشک با استفاده از شرح حال، معاینه فیزیکی و تصویربرداری (خصوصاً MRI) می‌تواند کشیدگی را از پارگی کامل رباط تشخیص دهد. این مرحله حیاتی است، چون انتخاب روش درمان (غیرجراحی یا جراحی) کاملاً به شدت آسیب بستگی دارد.

 

درمان‌های اولیه کشیدگی رباط زانو (روش RICE و مراقبت‌های فوری)

وقتی رباط زانو دچار کشیدگی یا آسیب می‌شود، اقدامات اولیه نقش بسیار مهمی در جلوگیری از بدتر شدن وضعیت و تسریع روند ترمیم دارند. این درمان‌های فوری به‌ویژه در ۴۸ ساعت اول بعد از آسیب بیشترین اثر را دارند.

 ۱. روش RICE

این روش ترکیبی از ۴ اقدام اصلی برای کنترل درد، التهاب و تورم است:

• Rest (استراحت):
  زانو را تا حد امکان ثابت نگه دارید و از فعالیت‌های سنگین مثل دویدن یا پریدن اجتناب کنید. استفاده از عصا یا بریس در صورت لزوم توصیه می‌شود.

• Ice (یخ‌گذاری):
  کیسه یخ یا کمپرس سرد را هر ۲ تا ۳ ساعت به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه روی زانو قرار دهید. این کار مانع گسترش خون‌مردگی و التهاب می‌شود.
   نکته: یخ را مستقیم روی پوست نگذارید، حتماً در حوله بپیچید.

• Compression (فشرده‌سازی):
  بستن زانو با باند کشی یا زانوبند فشاری باعث کاهش تورم و حمایت از مفصل می‌شود. باند نباید آنقدر سفت بسته شود که جریان خون مختل گردد.

• Elevation (بالا نگه داشتن):
  هنگام استراحت، پا را روی بالش یا سطح بلندتر از قلب قرار دهید تا تجمع مایع و خون در زانو کاهش پیدا کند.

 ۲. داروهای اولیه

• مسکن‌های ساده مثل استامینوفن یا داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDs) مثل ایبوپروفن برای کاهش درد و التهاب.

• در موارد تورم شدید، پزشک ممکن است داروهای قوی‌تر یا حتی تزریق موضعی تجویز کند.

 ۳. استفاده از وسایل حمایتی

• زانوبندهای طبی یا زاپیامکس: به ثابت نگه داشتن مفصل، کاهش درد و جلوگیری از حرکات ناگهانی کمک می‌کنند.

• عصا یا واکر: در صورتی که راه رفتن باعث تشدید درد شود.

جمع‌بندی: درمان اولیه کشیدگی رباط زانو بر پایه RICE است. این اقدامات ساده می‌توانند جلوی آسیب بیشتر را بگیرند و روند بهبودی را تسریع کنند.

درمان‌های پیشرفته و توانبخشی کشیدگی رباط زانو

پس از کنترل درد و التهاب در مراحل اولیه، درمان‌های پیشرفته و توانبخشی آغاز می‌شوند. هدف این مرحله بازگرداندن عملکرد طبیعی زانو، تقویت عضلات اطراف مفصل و پیشگیری از آسیب‌های بعدی است.

 ۱. فیزیوتراپی و تمرینات تخصصی

• تمرینات کششی: برای افزایش انعطاف‌پذیری همسترینگ و چهارسر ران.

• تمرینات تقویتی: حرکات مقاومتی برای عضلات اطراف زانو (مثل اسکوات سبک یا بالا بردن پا در حالت صاف).

• تمرینات تعادلی (Balance Training): مثل ایستادن روی یک پا یا استفاده از تخته تعادل.

• الکتروتراپی و اولتراسوند: برای کاهش التهاب و تحریک بازسازی بافت‌ها.

 ۲. استفاده از وسایل حمایتی پیشرفته

• زانوبند زاپیامکس: علاوه بر حمایت مکانیکی، با تکنولوژی کلاک پالس باعث افزایش گردش خون، کاهش التهاب و تسریع ترمیم بافت‌ها می‌شود.

• بریس‌های تخصصی: در مراحل بازتوانی برای جلوگیری از حرکات ناگهانی و حمایت از رباط‌ها استفاده می‌شوند.

 ۳. درمان‌های پزشکی تکمیلی

• تزریق کورتیکواستروئید یا اسید هیالورونیک: در موارد التهاب شدید یا خشکی مفصل.

• PRP (پلاسمای غنی از پلاکت): یک روش نوین برای ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده.

• آرتروسنتز: در صورتی که مایع اضافی یا خون در مفصل تجمع پیدا کند.

• پماد برای زانو درد | جهت مشاهده ی لیست کامل این پماد ها و بهترین آمپول برای زانو درد کافیست وارد لینک شوید .

 ۴. جراحی (در موارد شدید)

اگر رباط به‌طور کامل پاره شده باشد یا با درمان‌های غیرجراحی بهبود پیدا نکند، جراحی ضرورت پیدا می‌کند.

• ترمیم یا بازسازی رباط (Reconstruction): معمولاً با استفاده از گرافت تاندون همسترینگ یا پاتلا.

• توانبخشی بعد از جراحی: شامل ۶ تا ۹ ماه فیزیوتراپی تخصصی قبل از بازگشت به ورزش‌های سنگین.

جمع‌بندی: درمان‌های پیشرفته کشیدگی رباط زانو شامل فیزیوتراپی، تمرینات تخصصی، استفاده از زانوبندهای نوین مثل زاپیامکس و در صورت لزوم جراحی است. این درمان‌ها نه‌تنها به ترمیم رباط کمک می‌کنند، بلکه مانع عود آسیب در آینده هم می‌شوند.

 

مراحل بهبودی و مدت زمان درمان کشیدگی رباط زانو

روند بهبودی کشیدگی رباط زانو به شدت آسیب (درجه ۱، ۲ یا ۳)، شرایط جسمی فرد و نوع درمان بستگی دارد. شناخت مراحل بهبودی به بیمار کمک می‌کند تا انتظارات واقع‌بینانه داشته باشد و درمان را به‌درستی دنبال کند.

 مراحل بهبودی

1. مرحله حاد (هفته اول – کاهش درد و تورم):

   • هدف اصلی: کنترل التهاب، کاهش درد و جلوگیری از آسیب بیشتر.

   • اقدامات: استراحت، یخ‌گذاری، بانداژ یا زانوبند، مصرف داروهای ضدالتهاب.

   • استفاده از زانوبند زاپیامکس در همین مرحله می‌تواند به کاهش التهاب و سرعت بیشتر ترمیم کمک کند.

2. مرحله نیمه‌حاد (هفته ۲ تا ۴ – بازگشت تدریجی حرکت):

   • هدف: بازیابی دامنه حرکتی زانو.

   • اقدامات: تمرینات کششی ملایم، حرکات سبک بدون فشار، استفاده از بریس یا زانوبند حمایتی.

   • فیزیوتراپی در این مرحله آغاز می‌شود تا عضلات اطراف زانو ضعیف نشوند.

3. مرحله بازتوانی (ماه ۲ تا ۳ – تقویت عضلات):

   • هدف: افزایش قدرت عضلات چهارسر، همسترینگ و ساق برای پایداری بیشتر مفصل.

   • اقدامات: تمرینات تقویتی، تمرینات تعادلی، ورزش‌های سبک مثل شنا یا دوچرخه‌ثابت.

   • استفاده مداوم از زانوبند حمایتی برای جلوگیری از حرکات ناگهانی ضروری است.

4. مرحله بازگشت به فعالیت (ماه ۳ تا ۶):

   • هدف: بازگشت تدریجی به فعالیت‌های ورزشی یا کاری.

   • اقدامات: تمرینات تخصصی ورزشی، دویدن آرام، پرش‌های کنترل‌شده، تمرینات سرعتی.

   • اگر آسیب شدید (درجه ۳) و نیازمند جراحی باشد، این مرحله معمولاً بعد از ۶ تا ۹ ماه اتفاق می‌افتد.

 مدت زمان تقریبی درمان بر اساس شدت آسیب

• درجه ۱ (خفیف): ۲ تا ۴ هفته – رباط تنها کمی کشیده شده و معمولاً با استراحت و فیزیوتراپی بهبود می‌یابد.

• درجه ۲ (متوسط): ۶ تا ۱۲ هفته – نیاز به فیزیوتراپی منظم، تمرینات تقویتی و در برخی موارد بریس طبی دارد.

• درجه ۳ (شدید یا پارگی کامل): ۶ ماه تا ۱ سال – معمولاً جراحی و توانبخشی طولانی‌مدت لازم است.

 عوامل مؤثر بر سرعت بهبودی

• سن بیمار (در جوانان سریع‌تر از سالمندان)

• سطح آمادگی جسمانی و قدرت عضلات قبل از آسیب

• شدت و نوع آسیب (کشیدگی یا پارگی کامل)

• پایبندی به فیزیوتراپی و تمرینات بازتوانی

• استفاده از ابزارهای حمایتی مثل زانوبند زاپیامکس

جمع‌بندی: کشیدگی رباط زانو از چند هفته تا چند ماه طول می‌کشد تا بهبود کامل پیدا کند. پیروی از مراحل درمانی، انجام تمرینات توانبخشی و استفاده از زانوبند حمایتی نقش مهمی در بازگشت سریع‌تر به زندگی عادی و جلوگیری از آسیب مجدد دارند.

 

 

روش‌های پیشگیری از کشیدگی دوباره رباط زانو

کشیدگی رباط زانو اگر به‌درستی درمان نشود یا فرد مراقبت کافی نداشته باشد، احتمال تکرار آن زیاد است. رعایت اصول پیشگیرانه باعث می‌شود زانو در برابر فشارهای ورزشی و روزمره مقاوم‌تر شود.

 ۱. تقویت عضلات اطراف زانو

• عضلات چهارسر ران (جلوی ران)، همسترینگ (پشت ران) و ساق پا نقش مهمی در حفاظت از رباط‌ها دارند.

• تمریناتی مثل اسکوات سبک، لانج، بالا بردن پاشنه (Calf Raise) به تقویت این عضلات کمک می‌کند.

 ۲. تمرینات کششی و انعطاف‌پذیری

• کوتاهی عضلات اطراف زانو خطر کشیدگی را افزایش می‌دهد.

• کشش همسترینگ، کشش عضلات چهارسر و حرکات یوگا مثل Downward Dog مفید هستند.

 ۳. گرم‌کردن قبل از ورزش

• ۵ تا ۱۰ دقیقه دویدن آرام، حرکات کششی دینامیک یا پرش‌های سبک، عضلات را آماده می‌کند.

• گرم‌کردن از وارد شدن شوک ناگهانی به رباط‌ها جلوگیری می‌کند.

 ۴. استفاده از تجهیزات محافظتی

• زانوبندهای طبی یا زانوبند زاپیامکس در هنگام فعالیت‌های پرخطر یا بعد از آسیب قبلی، ثبات بیشتری به مفصل می‌دهند.

• کفش مناسب ورزشی با کفی استاندارد، احتمال آسیب را کم می‌کند.

 ۵. اجتناب از حرکات پرخطر

• پرش‌های شدید، تغییر جهت ناگهانی یا بلند کردن اجسام سنگین بدون تکنیک صحیح می‌تواند به رباط‌ها فشار بیاورد.

• یادگیری روش صحیح پرش و فرود (Landing) در ورزشکاران ضروری است.

 ۶. مدیریت وزن بدن

• اضافه‌وزن فشار زیادی به مفصل زانو وارد می‌کند و احتمال آسیب رباط‌ها را بالا می‌برد.

• کنترل وزن با رژیم غذایی سالم و ورزش منظم از زانو محافظت می‌کند.

نتیجه: ترکیب تمرینات تقویتی، کششی، گرم‌کردن، استفاده از تجهیزات محافظتی و سبک زندگی سالم بهترین راه برای جلوگیری از تکرار کشیدگی رباط زانو است.

جمع‌بندی و سوالات متداول

کشیدگی رباط زانو یکی از آسیب‌های شایع ورزشی و روزمره است که می‌تواند از خفیف تا شدید متغیر باشد. تشخیص دقیق نوع آسیب (درجه ۱، ۲ یا ۳) اهمیت زیادی در انتخاب درمان دارد. در موارد خفیف، استراحت، یخ‌گذاری و زانوبند کافی است؛ در آسیب‌های متوسط، فیزیوتراپی و تمرینات بازتوانی ضروری می‌شود؛ و در پارگی کامل، جراحی تنها راه درمان است.
استفاده از ابزارهای حمایتی مثل زانوبند زاپیامکس که از تکنولوژی های مشابه کمربند پلاتینر استفاده شده است و رعایت اصول پیشگیری، نه‌تنها روند درمان را تسریع می‌کند، بلکه خطر آسیب مجدد را هم کاهش می‌دهد.

 سوالات متداول

۱. تفاوت کشیدگی و پارگی رباط زانو چیست؟

• کشیدگی = رباط فقط تحت فشار قرار گرفته و فیبرهای آن کمی آسیب دیده‌اند (درجه ۱ یا ۲).

• پارگی = رباط به‌طور کامل گسیخته شده و معمولاً جراحی لازم دارد (درجه ۳).

۲. کشیدگی رباط زانو چند وقت طول می‌کشد تا خوب شود؟

• خفیف (درجه ۱): حدود ۲ تا ۴ هفته

• متوسط (درجه ۲): حدود ۶ تا ۱۲ هفته

• شدید (پارگی کامل): ۶ ماه تا ۱ سال (معمولاً همراه با جراحی)

۳. آیا بدون جراحی هم می‌توان کشیدگی رباط را درمان کرد؟
بله، در کشیدگی‌های درجه ۱ و ۲ معمولاً نیازی به جراحی نیست و با استراحت، فیزیوتراپی و زانوبند بهبود پیدا می‌کند.

۴. بهترین وسیله حمایتی برای درمان کشیدگی رباط زانو چیست؟
زانوبندهای طبی به‌ویژه زانوبند زاپیامکس که علاوه بر حمایت مکانیکی، با تکنولوژی کلاک پالس باعث افزایش گردش خون و ترمیم سریع‌تر بافت‌ها می‌شود.

۵. آیا امکان بازگشت به ورزش بعد از کشیدگی رباط وجود دارد؟
بله، اما فقط پس از طی دوره توانبخشی و تأیید پزشک یا فیزیوتراپیست. در غیر این صورت، احتمال آسیب مجدد بالاست.